Larunbata, azkenean!
Nork ez du hau inoiz pentsatu? Ni neu, sarritan pentsatzen dut hain itxarona den egun sakratu hau noiz iristsiko den. Planak eta intereseko ekintzak aldez aurretik pentsatzeko ohitura dugu. Kirolen bat egitea, paseotxo bat ematea, zinera joatea eta erosketaz erosketa ibiltzea dira ohikoenak, eta astean behin baino ez izaten den egun preziatuenean ahalik eta hobetoen pasatzea dugu helburu nagusia. Larunbatak, gizakiarentzako aisialdirarako egunak bilakatu dira azken finean. Aldez haurretik antolatzen ditugun ekintza guztiak, helburu nagusi hori bilatzear egiten baititugu.
Ni, hala moduz, azken larunbatean erosketaz erosketa joan nintzen Donostiara, nire oinetako zaharrak eskatuta. Aldez aurretik, guztiek bezala, ze motatakoak eta eta ze dendetan egoteko aukeren ideia bat egin nuen denbora haurreztear. Neure burua ez baitut jendez pilatutako leku horien gustuko kontsideratzen. Halaber, zenbait dendetan ezkonfortasuna aurkitu ondoren, azken batean sahiatu nintzen. Bertan atentzioa deitu zidan ume petral batek, bere amatxori bi pare zapatila erosteko konbentzitzen ari zitzaion. Oso nabaria egiten zen umearen nahia bi zapatil pare horiengatik, eta dendako arduraduna nire zapatila parearen bila zegoen bitartean pentsatzeari ekin nion gure gizartean hain barneratuta dagoen kontsumismoari buruz. Jabetzen joan nintzen, eta arratsalde horretan ume horren parean kontsumismoaren eskuetan erortzen ari nintzelaz konturatu nintzen. Baina horretaz jabetzean, kontsumismoa ona edo txarra izango zen kezka nire burua gero eta pentsakor egiten zuen. Dendako arduraduna zapatila pare galant hori erakustean gogora ekirri ziten arratsalde horretan erositako hainbat pultsera, jandako bi izozki eta pintxo taberna batean jandako pintxo zoragarriak. Benetan beharrezkoak ziren pentsatu nuen beste pertsona batzuek faltan zeuden bitartean. Ideia horrtaz jabetzean, **kontsumismoaren esklabu** bihurtzen ari nintzela jabetu nintzen. Baita ere, kontsumismoa gaur egungo **gizarteko arazo garrantzitsuenetako bat** bihurtzen ari zela jabetu nintzen. Afrikako beltz txikiek zer janik ez zutela, eta ni, duela ordubete batzuk bi izozki eta pintxo zoragarriak jan izana pentsatzeak, gaizki sentiarazi ninduen. Kontsumismoaren alde txar bat hau baita. Batzuek bi pare dituztenean, beste batzuek ez dute parerik. Ume hura berriz begiratu eta nere barnean, umea zergatik bi pare nahi zituen pare bakar baten ordez pentsatu nuen. Ez nuen erantzun zehatz bat aurkitu, baina bai suposatu nuen agian **egungo iragarkietan** zuela arrazoia. Zapatiletara begirada itzuli, eta tente eutsi nion begiradara finko eta kezkati horri. Nire ezinegon maila oso handia zen une horretan eta dagoeneko pentsatzen nengoela, zapatilla horiek zertaz eta nola zeuden eginak aztertu nuen. Laster jabetu nintzen estekiko oso erakargarriak izateaz gain, erosoak zirela. Baina pixka bat sakonago aztertuz, ze materialez zeuden eginda eta azaleko "Made in Vietnam" ikustean, produktu horrek **ingurumenari sekulako kaltea eragin** zion susmoa nuen. NIre susmoa bermatuz, lehenago treneko etorrieran amak denbora pasatzeko emandako **Konsumer Eroski** aldizkariaren artikulu bitaz gogoratu nintzen. Ez nekien zehazki zer esaten zuten, azaletik tituluak besterik ez irakurri nituelako. Baina lehana, kontsumismoak ingurumenean izaten ari den ondorio txarrak azpimarratzen zituen, eta bigarrenak kontsumismoari buruz egindako azterketa batean kontsumismoaren handitzea azpimarratzen zuen. Azken hau, sinesgaitza zela pentsatu nuen, hainbesterako arazoa ez zelakoan. Baina denda horretatik irtetzean, esku banan bi erosketa poltsa zeramaten hiru neskatila gazte ikusi eta berehala jabetu nintzen artikulu horrek arrazoi osoa zuela. **Kontsimismoa erritmo eutsi ezin batean hazten** ari zela jabetzeak eta denda horretan jabetutako guztiaz oroitzeak, arratsalde horretako nire ideia guztiak aldatu zituen. "Ez naiz gehiago erostera etorriko" esan nuen, aisia kontsumismoan bilakatzen ari zen ondorioa ateraz.
Ez dakit zuek zer pentsatzen dezuten gai honi buruz, dakidan bakarra da, arratsalde hartan nire zapatilla zaharrak lepoa salbatu zutela.
Larunbata, azkenean!
Nork ez du hau inoiz pentsatu? Ni neu, sarritan pentsatzen dut hain itxarona den egun sakratu hau noiz iristsiko den. Planak eta intereseko ekintzak aldez aurretik pentsatzeko ohitura dugu. Kirolen bat egitea, paseotxo bat ematea, zinera joatea eta erosketaz erosketa ibiltzea dira ohikoenak, eta astean behin baino ez izaten den egun preziatuenean ahalik eta hobetoen pasatzea dugu helburu nagusia. Larunbatak, gizakiarentzako aisialdirarako egunak bilakatu dira azken finean. Aldez haurretik antolatzen ditugun ekintza guztiak, helburu nagusi hori bilatzear egiten baititugu.
Ni, hala moduz, azken larunbatean erosketaz erosketa joan nintzen Donostiara, nire oinetako zaharrak eskatuta. Aldez aurretik, guztiek bezala, ze motatakoak eta eta ze dendetan egoteko aukeren ideia bat egin nuen denbora haurreztear. Neure burua ez baitut jendez pilatutako leku horien gustuko kontsideratzen. Halaber, zenbait dendetan ezkonfortasuna aurkitu ondoren, azken batean sahiatu nintzen. Bertan atentzioa deitu zidan ume petral batek, bere amatxori bi pare zapatila erosteko konbentzitzen ari zitzaion. Oso nabaria egiten zen umearen nahia bi zapatil pare horiengatik, eta dendako arduraduna nire zapatila parearen bila zegoen bitartean pentsatzeari ekin nion gure gizartean hain barneratuta dagoen kontsumismoari buruz. Jabetzen joan nintzen, eta arratsalde horretan ume horren parean kontsumismoaren eskuetan erortzen ari nintzelaz konturatu nintzen. Baina horretaz jabetzean, kontsumismoa ona edo txarra izango zen kezka nire burua gero eta pentsakor egiten zuen. Dendako arduraduna zapatila pare galant hori erakustean gogora ekirri ziten arratsalde horretan erositako hainbat pultsera, jandako bi izozki eta pintxo taberna batean jandako pintxo zoragarriak. Benetan beharrezkoak ziren pentsatu nuen beste pertsona batzuek faltan zeuden bitartean. Ideia horrtaz jabetzean, **kontsumismoaren esklabu** bihurtzen ari nintzela jabetu nintzen. Baita ere, kontsumismoa gaur egungo **gizarteko arazo garrantzitsuenetako bat** bihurtzen ari zela jabetu nintzen. Afrikako beltz txikiek zer janik ez zutela, eta ni, duela ordubete batzuk bi izozki eta pintxo zoragarriak jan izana pentsatzeak, gaizki sentiarazi ninduen. Kontsumismoaren alde txar bat hau baita. Batzuek bi pare dituztenean, beste batzuek ez dute parerik. Ume hura berriz begiratu eta nere barnean, umea zergatik bi pare nahi zituen pare bakar baten ordez pentsatu nuen. Ez nuen erantzun zehatz bat aurkitu, baina bai suposatu nuen agian **egungo iragarkietan** zuela arrazoia. Zapatiletara begirada itzuli, eta tente eutsi nion begiradara finko eta kezkati horri. Nire ezinegon maila oso handia zen une horretan eta dagoeneko pentsatzen nengoela, zapatilla horiek zertaz eta nola zeuden eginak aztertu nuen. Laster jabetu nintzen estekiko oso erakargarriak izateaz gain, erosoak zirela. Baina pixka bat sakonago aztertuz, ze materialez zeuden eginda eta azaleko "Made in Vietnam" ikustean, produktu horrek **ingurumenari sekulako kaltea eragin** zion susmoa nuen. NIre susmoa bermatuz, lehenago treneko etorrieran amak denbora pasatzeko emandako **Konsumer Eroski** aldizkariaren artikulu bitaz gogoratu nintzen. Ez nekien zehazki zer esaten zuten, azaletik tituluak besterik ez irakurri nituelako. Baina lehana, kontsumismoak ingurumenean izaten ari den ondorio txarrak azpimarratzen zituen, eta bigarrenak kontsumismoari buruz egindako azterketa batean kontsumismoaren handitzea azpimarratzen zuen. Azken hau, sinesgaitza zela pentsatu nuen, hainbesterako arazoa ez zelakoan. Baina denda horretatik irtetzean, esku banan bi erosketa poltsa zeramaten hiru neskatila gazte ikusi eta berehala jabetu nintzen artikulu horrek arrazoi osoa zuela.
**Kontsimismoa erritmo eutsi ezin batean hazten** ari zela jabetzeak eta denda horretan jabetutako guztiaz oroitzeak, arratsalde horretako nire ideia guztiak aldatu zituen. "Ez naiz gehiago erostera etorriko" esan nuen, aisia kontsumismoan bilakatzen ari zen ondorioa ateraz.
Ez dakit zuek zer pentsatzen dezuten gai honi buruz, dakidan bakarra da, arratsalde hartan nire zapatilla zaharrak lepoa salbatu zutela.
Cristian Cuadrado